Trynke Goes West

Grmbl. Fiets gejat. Op klaarlichte dag, van het redelijk drukke campusterrein. Net die ene dag dat ik alleen mijn voorwiel had vastgemaakt, ipv ook het frame.
Van een ander meisje was alleen het wiel gejat, dus ze hebben er samen 1 fiets van gemaakt... helaas was mijn voorwiel te groot voor haar frame, dus ik kon niet ter plekke een dealtje maken.
Dat meisje had wel al de politie gebeld, dus ik kon gelijk het misdrijf melden (zal wel net zo nuttig zijn als in NL). Snap niet helemaal waarom de peace officer per se moest weten hoe lang en hoe zwaar ik was (hij maakte even een snelle gok want ik weet het nog steeds niet in feet en pounds), RJDA zullen we maar weer zeggen...
Binnenkort dus maar weer naar de Target voor dezelfde fiets, en nu noooooit meer vergeten het slot om het frame EN het wiel te doen.

Mensen, voor de juiste volgorde van deze verhalen even naar beneden scrollen!

De top 3:

Op 3, Roger Waters. Zeer entertainend. K., ik weet niet of het hetzelfde was als in het Gelredome (ik vermoed van wel): eerst een serie oude hits (uiteraard geopend met In the Flesh), 1 nieuw nummer met stripverhaal, dan de hele plaat Dark side of the Moon, en dan nog Another Brick en Comfortably Numb als toegift. Ze spelen alles zeer getrouw aan de plaatversies, en ik denk ook dat daar over nagedacht is, maar het was wel heel erg alsof je met 20.000 mensen naar een heel hard opgezette plaat aan het luisteren was, met extra visuele effecten. Maar goed, dat maakte het meezingen en vooral het mee-gitaargeluiden maken (teeuwdrik, dik, dik, teeuwdrik, dik dik... wie het weet mag het zeggen... piedelubeditieeeeuw, tidip) wel makkelijker, en zo hoort het ook bij de Floyd. En de gigantische opblaasbig die in de lucht werd losgelaten en nog tien minuten, steeds kleiner en kleiner, zichtbaar bleef... het heeft toch echt wel wat, dat bombastische.

Op 2, Kraftwerk. Ook weer zo'n band die een heel genre heeft uitgevonden. Hun concept is overbekend, maar om het live te zien is toch wel heel bijzonder. Vier mannetjes in strakke pakjes, ieder achter hun eigen laptop, en ook weer van die mooie visuele effecten op de achtergrond. Autobahn, Wir sind Robots... nou ja, het was gewoon heel tof. Wat gebeurt er Nald... waarom loop je zo groen aan????

Maar op 1, en dat hadden jullie natuurlijk al geraden, was de kleine man met de gitaar. Sjemig hee. Ik ben, laten we dat vooropstellen, geen Prince fan. Aardige liedjes, net iets te vaak gehoord. Maar... als die dwerg dus live een hengst aan de snaren geeft, dan weet je dat er maar één De Man is op dat gebied. Zo nonchalant ook, alsof het niks is. Ik weet niet precies hoe hij het deed, maar het publek was vanaf het eerste moment gehypnotiseerd. En hij had het ook naar zijn zin (hoewel je dat bij een echte showman nooit zeker weet natuurlijk), hij gaf echt een show weg met rare gezichtsuitdrukkingen, geflirt, en gebabbel tussendoor (Prince is in da house, and I decide what Music we play!!!), een stuk of wat covers (creep van Radiohead was met name erg bijzonder) en twee toegiften (Purple Rain natuurlijk, en als allerlaatste terwijl hij eigenlijk al weg moest, Lets Go Crazy). Nou goed, ik was dus verkocht, en met mij alle andere mensen die na afloop enigszins beduusd naar de tent liepen.

Jongens, dat was het, ik ben uitgetypt en ik moet wat vitaminen naar binnen werken en een tukje doen. "Thank you Coachella, Goodnight!!!!"

Eerst even een rijtje mindere goden, en dan straks de top drie.
In de categorie jammergenoeg gemist: Vampire Weekend, Aphex Twin, Rilo Kiley, Hot Chip, MGMT, Sons and Daughters, Gogol Bordello (de paar liedjes die we meepikten klonken erg opzwepend), the Raconteurs (we kwamen aanlopen bij de laatste twee nummers, en hoewel ik ze op de radio niet zo heel bijzonder vind waren ze live heul goed. Sjaak Wit zag er wel uit alsof ie wat onder de leden heeft, trouwens).
In de categorie teleurstellingen: Kate Nash (ze kwam niet opdagen bij LL en de Beschaving, dus nu wilde ik het wel eens meemaken, maar d'r was niks aan), Death Cab for Cutie (ik vond ze al saai op mn iPod, en het concert was nog saaier, en ze speelden niet follow you into the dark, wat ik hun enige leuke liedje vind), My Morning Jacket (kende ze niet, hoef ze ook niet te kennen), Perry Farrell (dat hele Jane's Addiction is volledig langs me heengegaan, en ik vond hem een vervelend mannetje. A. was het niet met me eens, geloof ik), the Teenagers (stom).
In de categorie Blasts from the Past: Fatboy Slim (hij opende met 3 seconden Praise You, the crowd loved it, maar helaas daarna was het gewoon saaie 90's techno), the Breeders (twee gezellige giebelende theetantes, die K&KD, maar cannonball was wel weer eens lekker om te horen), Goldfrapp (heel goed, misschien toch eens de nieuwe plaat uitchecken, maar de ouwe nummers deden het ook lekker), Portishead (ook heel goed, bij gebrek aan een Nederlands woord: eerie, ideaal om bij op het gras te liggen en dat deed iedereen dan ook).
In de categorie nieuw-ish en leuk: Mum (een stel verlegen zachtaardige Ijslanders die erg veel last hadden van het gestamp bij de buren), the Bird en the Bee (ook al van die lieve zachte liedjes, maar mooi), Datarock (fijne rampetampers uit Noorwegen, het feest was compleet toen ze eindigden met I had the Time of My Life), Bonde do Role (feestelijke Braziliaanse carnavalspunk, er stonden ook alleen maar Brazilianen om ons heen), I'm From Barcelona (een malle Zweed met lalala-liedjes en heel veel mensen op het podium, ze eindigden met de polonaise en dat was een heel nieuw en spannend concept voor de Ameriko's), Does it offend you, yeah? (typisch Engelse band, leuke frontman, goed tempo).

Klaar voor de Top 3?

Waar zal ik eens beginnen?
Coachella was ehm, legendarisch. Beter dan Lowlands 2007? Ja. Denk ik. Anders, ook. Weet niet precies, moeilijk.
Voor dat we over de muziek beginnen, eerst even een sfeerimpressie in vergelijking met die Nederlandse zuster. Op het eerste gezicht leek het verdacht veel op elkaar: ontspannen mensen met een alternatieve dispositie die heen en weer lopen op een groot grasveld van tent naar tent, al napratend over het vorige optreden en anticiperend op het volgende concert, en 's nachts feesten op de camping met gelal en muziek (op het veld zelf was na 12 uur niks meer, geen danstenten of zo).
De grootste verschillen:
1) Men is, zoals verwacht, zeer paranoide wat alcohol betreft. Je MOET je picture ID laten zien voor een speciaal Heineken-polsbandje, dan mag je één van de speciale concentratiekamp-behekte beergardens in voor een biertje of slappe cocktail van 7 dollar (inderdaad, die zijn even duur), die moet je aldaar opdrinken en dan mag je weer naar buiten. Dus even snel een bvo'tje voor het volgende concert, helaas... kiezen of delen, drank of muziek. Dit alles om de jeugd ervan te weerhouden alcoholist te worden, en dat werkte uitstekend, want alle jongeren zaten rustig in een hoekje acid te droppen danwel raar ruikende joints te roken (of er stoer over te praten natuurlijk). Uiteindelijk had het ook wel voordelen (wat zeg ik nou, Irene!!??): het stonk nergens naar oud bier. Maar het was wel een hoop geplan (we hebben 10 minuten, GO!)
2) Het weer. Heet. Droog. Geen druppel modder, wel veel stoffig zand en lekker vers gras. Overdag was het wel eens afzien, maar na een uurtje of 5pm was het extreem lekker qua temperatuur.
3) De drukte: die was er niet. Het was geloof ik ook niet uitverkocht, maar alsnog merkte je verdacht weinig van de 100.000 mensen die er zouden moeten zijn. Nergens rijen, altijd een plekje om te zitten, je kon bij elk optreden rustig naar voren lopen. Daar komt bij dat de mensen erg van de lichamelijke afstand zijn: geen kolkende pogomassa's of geduw en getrek, er was altijd een soort van 10 centimeter buffer tussen jou en de rest, en iedereen bleef op zijn plekje staan, zelfs bij stampers als Bonde do Role. Prettig, vond ik, hoewel het ergens wel wat aan de sfeer afdeed.
4) De bikinimeisjes. Qua mannen was het wel een beetje hetzelfde als op LL, maar de meisjes waren wat bimbo-achtiger, in vol ornaat met make-up en minipakjes en zo. Ze kunnen het hier misschien ook wat beter hebben dan wij met onze Hollandse dijen, dat is mogelijk. Sowieso waren er veel minder hysterisch geklede types, gothics, punks, of gewoon rare mensen. Misschien vanwege de hitte?
5) Minder entertainment in de categorie T-shirts verven of naar de sauna (dat was het meest geniale idee van LL evah). Het was muziek, biertent, of niks. Zelfs geen gezellige inadequate beschrijvingen van de bands in het programmaboekje, om te lezen bij de pauzes tussendoor... dus wie weet wat we allemaal hebben gemist!

Meer kan ik even niet verzinnen, op naar het belangrijkste: de muziek!

De nieuwe Nissan (ik mag hem van A. geen naam geven, maar als het wel mocht dan was het een van de Golden Girls geworden, Blanche bijvoorbeeld) is definitief ingereden.
Zaterdag hadden wij een typisch Amerikaanse winkeldag, ditmaal in Rancho Cucamonga (dat is echt de naam van een stad, al was het in onze volksmond al snel La Cucaracha, het ligt een half uurtje rijden van Riverside in de gigantische urban jungle van groot-LA). Het maakt trouwens helemaal niet uit waar je heengaat, het is toch allemaal exact hetzelfde: het zijn OF grote winkelhallen van de Walmart/Home Depot/Target/Costco/Beth Bath and Beyond, gesitueerd rond een ruime parkeerplaats, OF gloednieuwe bordkartonnen nepdorpjes met fonteinen en 'authentieke' snoepkramen, en ook weer steeds dezelfde winkelketens en restaurants. In beide gevallen is het woord gezellig niet geheel van toepassing. Maar goed, het moest even want A. had een matje en slaapzak nodig voor Coachella, dit weekend.
Zondag was een wat spannendere dag - een soort alternatieve ietwat vervroegde koninginnedag. Eerst 's ochtends onze allereerste yard-sale, van een stel biologen die gingen verhuizen. Redelijk gescoord: een radio, computerboxjes, een boek en een campingkooksetje. En 's middags rondgelopen in bloemenvelden vol feloranje California Poppy. Daarvoor moesten we wel 2,5 uur rijden, maar daar beginnen we al aan te wennen, en het was een goede gelegenheid om de auto te testen. Vooralsnog geen problemen, al weten we niet honderd procent zeker of het trillen dat we steeds voelden van de auto zelf kwam of van het belabberde wegdek (echt! Je zou zeggen dat California, als auto-staat bij uitstek, lekker smooth asfalt heeft... nou vergeet het maar. Belgie is er niks bij). Nu nog een nieuwe autoradio scoren om de iPod aan op te hangen, want de keuze Classic Rock/Mariachi/Gospel/ExtremeTalkRadio begint een lichtjes te irriteren (Pom pom pom, on a dark desert highway, cool wind in my haiSWITCH).