Trynke Goes West

Twee recensies vandaag! Niet alleen maar positief, ben ik bang.

Vrijdag Flight of the Conchords was natuurlijk zeer entertainend. De jongens zijn ook in het echt vreselijk schattig, en ze kunnen goed muziek maken, en ze zijn grappig. Maar, maar, maar, het viel toch ook een klein beetje tegen. Hun hele act van "kijk ons eens down to earth en cool-niet-cool zijn" blijft niet 2 uur lang podiumfähig. Heel af en toe werd het zelfs een beetje saai. En we hadden ook wat meer nieuwe liedjes verwacht: ik telde er een stuk of vier, tegenover bijna alle hits uit de tv-serie. Oh ja, en het Orpheum theater in LA is prachtig, maar heul erg oncomfortabel, en dat helpt niet in dit soort situaties...
Al met al wel zeker de moeite waard hoor, we houden nog steeds van ze (en de rest van de zaal ook, hoe vaak er niet I love you!!!! werd geschreeuwd door de verscheidene 'Jemaniacs' en 'Breterosexuals'... Jemaine: "No you don't, you just think you love me. This is not the real me, the real me is far too dangerous to love".

Zaterdag moesten en zouden we met de collega's naar de Sex and the City film. Baas W. is nogal druk met werk en moeilijke kinderen, dus die wilde een uitje, met allemaal jurkjes en hoge hakken aan. Prima, heb ik die schoenen toch niet voor niks meegenomen (draag alleen nog maar Teva's).
Ik vond de serie altijd wel OK. Waarschijnlijk nog ietsjes meer dan anders omdat A. er zo vreselijk van moest braken, maar dat kan toeval zijn. In ieder geval, ik heb alle afleveringen met plezier bekeken.
Dan de film. Bah. Ieuw. Wat een stomme film zeg. Wat een stel onnozele wijven. In de serie waren ze toch wel enigszins driedimensionaal, met serieuze banen en niet al te kinderachtig en zo. Maar in de film willen ze alleen maar trouwen of een baby. En dat lukt dan niet, en dan moeten ze huilen en schieten ze in een depressie, en dan lukt het toch, en dan zijn ze blij. En elke keer als die vriendinnen elkaar zien is het eerst vijf minuten "Haaaaiiiiii Im soooo happy to see youuuuu Haaaaaaaaaaaiiiiii" OMHELS en dan denk ik: knip dat er uit. En ik geloof dat er een stuk of tien van dit soort scenes inzitten, dus. En dan zijn ze ook nog eens, ook de mannen, allemaal ouder en onaantrekkelijker (Steve! Tjemig hee) geworden, wat ook niet helpt voor het kijkplezier.
Goed. Dit weekend feesten in Las Vegas, volgende week congres en toerist spelen in San Francisco, en een nieuwe held op het theaterlijstje: begin augustus gaan we naar Eddie Izzard (ik moest hier heel hard om lachen, en A hierom).

Hebben we net de echte Memorial Day (danwel de dag dat dr. Arie V. zijn promotie beleefde, van harte!) overleefd (en niks van gemerkt, gewoon gewerkt zoals heel veel andere mensen hier, en Iron Man in de bioscoop bekeken, leuk!), krijg ik een mailtje over Campus Memorial Day.
Iedereen die in het afgelopen jaar is overleden, studenten, faculty, staff, worden allemaal in een moeite door gememoriald op fijne overdramatische Amerikaanse wijze.
"The ceremony is designed to allow family, friends and colleagues to reflect on the important roles of individuals at UC Riverside, and how their passing impacts the UC Riverside family. It will include music, remarks from the Chancellor, a poetry reading, the reading of the names of those who have passed away, and the playing of a lone bagpipe. A light reception will follow the ceremony. To attend, please RSVP at www.memorial.ucr.edu."

Zal ik gaan uit antropologische overwegingen? Nah.

Neem even een moment voor jezelf en beeld je in dat je op vrijdagavond 11pm (sorry, het sluipt er in) in de Poelestraat in Groningen staat. Druk he? Waar zullen we heen gaan? Dansen in de Kar? Drinken in de Spieghel? Of speelt er misschien ergens een live bandje? Laten we die mensenmassa volgen, dan komen we wel op een leuke plek. Hee daar heb je X. en IJ., jullie ook hier? Gezellig!
En dan ineens word je overgebeamd naar downtown Riverside. Riverside, jongens en meisjes, is een grote stad (300.000 inwoners, dus ongeveer Groningen en Nijmegen bijelkaar) met een heel behoorlijke universiteit inclusief, en ik heb ze zelf gezien dus is het waar, studenten. Het centrum bestaat uit wel twee kruisende straten met een pleintje. Er zijn alleen antiekwinkels en broodjeszaken. Er heerst een ijzige stilte. Wat? Hoor ik daar muziek? Oh kijk, het is een soort van Jazzclub. Hm, we mogen niet naar binnen want we hebben geen Urban Outfit aan (en we zijn blank, maar dat zeggen ze niet hardop). Waar dan heen? Enkele straten verderop zit één morsige pub. Hij is halfleeg, de mensen zijn van het Gothische slag, en heel jong, en ze stellen zich aan. En hij gaat om 1 uur dicht. Een eindje verderop drinken wat mannen van middelbare leeftijd hun laatste tl-verlichte biertje in de Sportsbar, waar de conversatie bestaat uit met halfopen mond naar een basketball wedstrijd kijken. En dat was het.

Ik herhaal: grote universiteitsstad, met studenten. Zucht. RJDA.

Arne heeft foto's van neefje Erik en neefje Johan op z'n flickr pagina staan. Ik zeg het maar, omdat zijn eigen pagina een beetje in puin ligt.
Indrukken van Oregon: groen, weelderig, nat, groen en weelderig. Nog eens extra benadrukt doordat het hier in da 'Side zo droog was.... tot eergisteren, want toen ging het ineens stortregenen (ik moest zelfs wachten tot het droog was voor ik naar huis kon fietsen, wat me erg aan thuis deed denken). Er schijnt ook een fikse tornado te zijn geweest in de buurt, maar daar hebben we niks van gemerkt. Wel van grote kolkende watermassa's langs de stoep.
Enniewee, indrukken van de neefjes: *note to self* zolang je maar een hoekje van de tuin laat bestaan uit zand, water en modder, en in het bezit bent van een tuinslang, kun je best met een stel volwassenen barbequen en alcohol drinken, terwijl een serie kleuters tussen de 1 en 7 in toenemende graad van ontkleedheid zich uitstekend vermaakt. Heel goed om te weten.
Achterstallige felicitaties aan mensen die wat aan deze informatie hebben: Meg en Filip met de kleine Morris, Remment en Bregje met de kleine Mink, en Iris en Giacomo met kleine harige "Boontje", we wachten vol spanning op een verslag, een foto en een naam!!!

Dit is natuurlijk alweer oud nieuws als je via Arne hier terecht bent gekomen,
maar het aantal celebrity-punten is weer even steil omhooggegaan.
Ik denk dat we zondagavond zo'n beetje in de hipste kroeg van LA stonden. Stand-up Comedian Russell Brand is een manneke uit de UK die daar heel beroemd is (hij komt nogal vaak op tv) en het nu probeert te maken in Amerika. Dat lukt hem aardig, want hij speelt in een succesvolle film (Forgetting Sarah Marshall, we moeten hem nog zien maar schijnt wel aardig te zijn). Tot zijn eigen spijt is hij nog niet zo beroemd in de US dat hij zonder vermoeiend inleidend gesprekje met willekeurige vrouwen naar bed kan, maar gezien de vrouwelijke belangstelling waar wij getuige van waren valt dat wel een beetje mee.
Hij trad dus gisteravond op in de Roxy aan Sunset Boulevard te LA. En het was grappig. Vooral de anecdote over zijn tegenspeelster Mila Kunis, die het de hele tijd over haar vriend Mac had, waardoor Russell zich afgewezen voelde, en al helemaal depressief werd toen het om Macaulay Culkin bleek te gaan...
Maar ondertussen zaten we natuurlijk met onze nieuw gevonden Amsterdamse vrienden P.H en S. te gluren naar de andere beroemdheden. Morrissey, inderdaad, zat chagerijnig te zijn in een hoekje (en kwam uiteraard net langs ons lopen/rennen toen ik drankjes aan het halen was), Courtney Love met niet te vergeten Frances Bean, en een onduidelijke Amerikaanse komiek.
Het stomme is, dat ik het gewoon te genant vind om op die mensen af te stappen. Ik wil heus wel met Morrissey op de foto, maar ik kan me net even te levendig voorstellen hoe bloedirritant het voor die man moet zijn. Russell Brand zelf had aangekondigd dat hij het juist heel leuk vond om met mensen op de foto te gaan ("don't think your not interesting enough"), maar daarvoor hadden we ons dan weer door een leger hysterische bakvissen moeten ellebogen (en later toen het wat rustiger was was hij een van die meiskes aan het versieren, dus daar ga je ook niet doorheen stampen).
Bleef over Courtney, en die was net binnen ons bereik toen de paar genuttigde borrels hun werk gingen doen (bij mij, ik weet niet wat zij allemaal had genuttigd...), dus die grepen we toen maar bij de kladden (die ze niet heeft) en sleurden haar op de foto. De man die er gniffelend naast staat is Matt Morgan.
Dus, dat was weer even een leuk avondje. Ben benieuwd wie er over 3 weken allemaal bij de Flight of the Conchords aanschuiven...