Trynke Goes West

Nou ja. Soort van.
A. en ik hadden een paar weken terug al een orienterend bezoek aan de skivelden gebracht, maar toen wisten we nog niet hoe of wat en waar en hoe laat, dus hadden we alleen maar een beetje rondgebanjerd.
Dit weekend waren we onder supervisie van de ervaren Bart en Aniko beter voorbereid. Dus we reden in een uurtje naar Snow Valley, waar het heel rustig was en je voor een paar tientjes een volledige ski-uitrusting en een dagpas voor de liften rijker was. Ik weet niet precies hoe het in Europa gaat met wintersporten, maar ik kan me zo voorstellen dat het veel drukker is en vooral veel meer gedoe. Dus dit was ideaal. Plus heerlijk weer, we hoefden geen jas aan, alleen een waterdichte skibroek en handschoenen tegen het pijn doen bij het vallen.

In ieder geval. De eerste stapjes op skies waren onwennig en gingen gepaard met paniekerig piepen en veel ge"woooooooow" met wapperende handen. En onze eerste heuvel was een tikje te steil voor Mandy en mij (B., A. en A. deden net alsof skien heul makkelijk is). Maar toen ontdekten we de Bunny Slope en toen werd het leuk! En er waren geen rijen bij de lift of zo dus het was een beetje als de Efteling op een rustige dag: omhoog in de lift, hoei! naar beneden en hop, weer in de lift. Ondertussen waren B., A. en A. op een bijna fatale avonturentocht door uitgestorven bossen, ravijnachtige hellingen en in sneeuwstormen (zoals ze later bij de warme chocomel plachten te vertellen), maar whatevs, wij vermaakten ons ook prima. En ik heb weer een nieuwe skill onder de knie! Nu nog surfen leren, en dan op een en dezelfde dag 's ochtends skieen en 's middags surfen (want dat kan hier dus), en dan kan ik met een gerust hart zeggen dat ik in California heb gewoond.

OK, de titel slaat nergens op, maar er zijn tickets geboekt om naar Nederland te gaan. En vlotjes ook, 22 januari tot 5 februari.

Naast eten, eten, eten (bruin brood, rookworst en kaasoufflees, for starters) zullen we her en der ook wel wat huisbezoekjes afnemen. Als het via deze site geregeld kan worden zou dat wel handig zijn, want ik weet alle telefoonnummers niet meer. Of ik moet mijn ouwe Samsung met nederlandse oplader ergens opgraven.
Het zal wel een weekje west (Monnickendam, Zaandam, Hilversum, Utrecht, Haarlem, Delft, Leiden) en een weekje oost (Enumatil, Groningen, Nijmegen, Den Bosch) worden... En we proberen een goedkoop vluchtje naar Godalming te boeken zodra we zeker weten dat er een gezonde baby geboren is (Ils, voor 5 feb moet ze er toch wel uit zijn hoop ik?). Mallorca zit er deze keer niet in, dus Iris tenzij je toevallig toch in NL moet zijn moet ik nog even geduld hebben voor ik Lucas ontmoet...

Dus bij deze kunnen jullie allemaal een voorkeur voor een dag en tijdstip opgeven, of er gelogeerd danwel gegeten kan worden, of dat jullie liever hebben dat we stilletjes jullie huisje voorbij rijden (ja je weet het niet he).

Eindelijk begint het hier op winter te lijken...
Tot diep in november was het nog gewoon echt warm, sinds begin december is het 's ochtends en 's avonds zo fris dat ik een jas met sjaal aan moet op de fiets, en nu moeten we zelfs de kachel aan! A. weigert vooralsnog om sokken en schoenen aan te doen overdag (die zitten ook niet lekker meer als je maandenlang alleen maar slippers aan hebt gehad, maar ik ben inmiddels alweer gewend), maar met 12-13 graden overdag wordt het toch tijd.
Het regent al een paar dagen stevig (voor Riverside-begrippen), en dat betekent sneeuw in de bergen om ons heen. Het is wel een mooi gezicht, die witte toppen aan de horizon. De sneeuw is misschien 1,5 uur rijden hiervandaan, dus dit weekend zullen we eens kijken of we ergens kunnen sleeen en sneeuwballen gooien! Jammergenoeg denkt heel L.A. daar ook zo over, dus het zal wel druk zijn op de weg.

Verder gaat er weinig gebeuren met Kerst. De meeste mensen gaan naar huis of op vakantie, maar ik moet gewoon werken (ik neem experimenten over van mijn collega's) en we zijn ook gelijk gecharterd om op een paar katten te passen en ik moet Mart zijn bladluizen water geven (rare ecologen). We gooien misschien wel een hammetje in de oven, maar geen Thanksgiving-achtige groepsbanketten dit keer!
Verder zijn er vergevorderde plannen om eind januari/begin februari naar NL te komen. Arne moet sowieso en ik heb dus nog wat vakantie te goed, en ik heb wel zin om mee te gaan. Exacte vliegtijden volgen nog, en dan gaan we eens een sociaal rondje Nederland plannen...

*Voor de liefhebbers: men eet hier met kerst Peppermint Bark. Heel makkelijk zelf te maken. Smelt pure chocola en giet het in een bakplaat met waxpapier (een halve/hele centimeter hoog of zo), laat het bijna helemaal stollen, smelt witte chocola en giet het eroverheen. Sprinkel er gecrushte zoete pepermuntsnoepjes overheen (kan even niet bedenken of je die in NL hebt... ze zijn hier wit met roodgestreept, ronde snoepjes of zuurstokvormig, misschien is het ook wel lekker met gewone pepermuntjes). De Trader Joe supermarkt doet schijnbaar ook nog pepermuntessence door de pure chocola, maar zowel de gekochte als de zelfgemaakte variant die ik heb geproefd zijn heul erg lekker!!!

En dat betekent niet, helaas, Trynke-dag. Het is Thanksgiving! Een vrije dag, maar jammergenoeg moet ik gewoon naar het lab deze ochtend (en ook afgelopen nacht om middernacht) vanwege een ingewikkeld experiment.
Maar om een uurtje of elf ben ik weer thuis, net op tijd om de kalkoen van Laramy in de oven te schuiven (zij organiseren het diner, maar hebben niet genoeg keukenruimte, en wij wonen om de hoek), een tukje te doen, en me mentaal en fysiek voor te bereiden op de heule dag vreten.
De traditie is om je eerst helemaal vol te proppen, dan twee uur kreunend op de bank te liggen, en je dan weer helemaal vol te proppen, met kalkoen, aardappelpuree, taart en (van ons) zelfgemaakte appelmoes en stoofpeertjes.
De mensen hier van wie de familie enigszins dichtbij woont gaan naar huis, maar de meesten doen dat toch al met kerst dus die blijven hier, vandaar dat het diner zo'n 25 man gaat behelsen... En het regent hier zowaar al twee dagen, dus dat wordt gezellig binnen spelletjes doen. Een mooie feestdag, lijkt mij!

Dit weekend stond in het teken van Amerikaanse vrijetijdsbestedingen.
Zaterdag vierde Mandy haar verjaardag op de Rolschaatsbaan. Zoals alles hier was de baan gelocaliseerd in een non-descript betonnen gebouw op een grote parkeerplaats in een ongure buitenwijk, maar eenmaal binnen was het erg gezellig. Het voelde een beetje aan als een kruising tussen bowlen (de cafe-tafeltjes, de neon/discolampen, de nog nazwetende huur-rolschaatsen, het kauwgomkauwende hoogblonde kassameisje) en ijsbaanschaatsen (het enige wat je kan doen is rondjes tegen de klok in maken, en achteruit rijden als je durft, iedereen viel om, en het middengedeelte was voor de professionals). Maar gezellig hoor.
En zondag werd ik opgetrommeld als invalster bij het softbal team van Laramy. Softbal, ja. Met van die handschoenen, en knuppels, en heel hard heen en weer rennen - voor de laatste keer uitgeoefend met gym in 1995. Ik denk dat ik ongeveer als laatste op de telefoonlijst stond en dat ze echt heel erg wanhopig waren, maar ik was me net een beetje aan het vervelen dus ik zei Ja. En het was hartstikke leuk. Het weer was perfect: zonnig, maar niet meer zo warm en er waren zelfs echte wolken, waardoor het softbalveld een aangename nazomergloed kreeg. Mijn eerste slagbeurt mocht ik gratis naar first base, en daarna sloeg iemand een homerun dus rende ik als een bezetene de rest van de drie honken (maar werd alsnog bijna ingehaald), mijn tweede slagbeurt mislukte, maar bij mijn derde slagbeurt sloeg ik zowaar raak en rolde de bal tussen ieders handschoen door. En we wonnen met 14-7, hoera!!!
Niet dat ik nu op op softbal ga hoor, daarvoor zijn er teveel andere leuke dingen te doen in het weekend. Zoals op congres gaan: vrijdag vlieg ik met Aniko naar onze jaarlijkse uitje, de Neuroscience, in Washington DC dit keer. De outfits zijn traditioneel bijelkaar geshopt en de poster ligt bij de printer, dus ik ben er klaar voor...