Trynke Goes West

Aankoop nummer vijf: een vette, 'sleeke' zwarte MacBook. 2GB, up te graden naar 4 als ik het toch wat te magertjes vind. Met ingebouwde webcam en een heeeeeeleboel andere speeltjes waar ik het nut nog van moet ondervinden (zoals daar zijn het programma GarageBand).
Geheel in lijn met onze huistraditie om computers te vernoemen naar personages uit televisieseries (Luke, Wilson etc.) heet deze natuurlijk, hoe kan het ook anders, Vince Noir. Dat is leuk voor als ik mijn externe hard disc, genaamd Howard, er aan vastkoppel. Of natuurlijk Naboo de USB stick...

Voor het eerst echt vanuit Californië! Ik ben min of meer gesetteld... De jetlag valt mee, en het acclimatiseren naar 25 graden met frisse bries was ook zo gepiept.

De eerste dagen stonden in het teken van nieuwe aanwinsten: een fiets (een echte gloednieuwe Schwinn, Stephen King-liefhebbers weten dat dat Amerikaanse nostalgie is, maar dan wel Made in China en van supermarkt-kwaliteit, want daar heb ik hem gekocht voor 160 dollar), een fitness-outfit (want California, dus ik ga zo naar het sportcenter) en wat boeken (ik had voor in het vliegtuig al Extremely Loud van Safran Foer, leuk, en Made in Amerika van Bill Bryson, geniaal (nu weet ik dat de elves van QI de hele dag alleen maar BB lezen) en daar is nu een wat makkelijker te verteren Grisham bijgekomen).

Komende zaterdag is het eerste uitje: het heeft de afgelopen weken veel geregend, en dat is het moment waarop de woestijnen gaan bloeien. De meest spectaculaire bloemenzeeën zijn nu nog wat te ver weg, bij de Mexicaanse grens, maar hopelijk is het dichter bij huis ook al begonnen. Dus we gaan een eindje wandelen met mijn vierde aankoop: een wandelgids voor Zuid-Californië.

1 zeilpak (maar die wil ik over twee jaar wel terug!)
1 lichtbruine/beige katoenen knielange trenchcoat van de H&M (maat 40), lekker voor in de lente/herfst boven een rokje
1 paar donkerbruine pumps met bandjes (Sacha, maat 39, ronde neus, eenmaal gedragen bij promotie en daarna wegens traumatische blaarvorming nooit weer)
1 lichtblauwe schoudertas van Bjorn Borg, maatje laptop, op zich goede en mooie tas maar ik heb hem in de praktijk nauwelijks gebruikt

Via de comments kun je iets dipsen, maar je moet het wel zelf voor 29 maart (als A. weggaat) ophalen, of A. zover krijgen dattie het brengt.

Zo. Ik ben nog steeds een beetje moe, en gisteren kwam er al helemaal weinig uit, maar dat was het allemaal waard.
Ik weet niet wat jullie ervan vonden, maar ik heb in ieder geval een heel leuke avond/nacht gehad. Het was om te beginnen al heel bijzonder om met zijn 22-en (en eigenlijk nog wel meer, in diverse baarmoeders) aan tafel te zitten. Een leermomentje: je moet speeches niet improviseren, maar toch even opschrijven van te voren.
En in café de Flitz werd het nog gezelliger. Niet dat de jongens achter de bar dit lezen, maar ik ben ze erg dankbaar voor de relaxte sfeer (en dat ze me niet hebben afgezet, want dat hadden ze aan het eind van de avond makkelijk kunnen doen).
De drummer van de band leest dit natuurlijk wel, en ook zij hebben weer een puik staaltje rock-entertainment neergezet (mijn oneerlijk gewonnen gitaar is trouwens inmiddels in handen van de vijfjarige Anjali, waar we over vijftien jaar waarschijnlijk de eerste cd van kunnen kopen).
En natuurlijk Anje en moeders die geheel belangeloos de catering verzorgden.
Ik hoop heel erg dat iedereen die er was het leuk vond. Want dat is het enige nadeel aan zelf een feest geven: je moet natuurlijk wel je imago van rijk-sociaal-leven-hebbende/goed-feest-geven-kunnende hoog houden (iets waar co-host A. zich dan weer totaal niet druk om maakt. Zal wel een vrouwending zijn). Foto's zijn nu of binnenkort te vinden bij de buren (zie links).
Dus dat was het laatste grote 'before'-programmapunt, rest mij naar de doe-het-zelver te fietsen voor verhuisdozen en aan te vangen met het leegstrippen van ons huis.

Dus ik moest ook een blog.
Al mijn vrienden hebben er eentje, en ik wil niet achterlopen. Plus, het is compensatie voor mijn langdurige fysieke afwezigheid in Nederland.
Wat komt hier op te staan? Nou, ik ga een poging doen om jullie allen te entertainen met nieuwtjes over mij/ons, verrassende inzichten in de Amerikaanse samenleving, het een en ander over de verkiezingen en wvttk. En jullie allen, dat zijn mijn moeder (hoi mem!) en familieleden, de fellow-bloggers, een handjevol internetstalkers en iedereen die zich verveelt op het werk.
Ik vlieg weg op zondag 24 februari. Daarvoor is er nog een afscheidsfeest in cafe de Flitz en een kleine verhuis- en opslagsessie in Monnickendam, maar dan ga ik toch echt met alleen mijn kleren, mijn iPod, een boek en een pak melkchocoladehagelslag (voor Aniko) op weg naar Riverside, Californ-i-a.
If everybody had an ocean...