Trynke Goes West

Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet, toch? Vandaar dat wij tussen de ecologen, evolutionair biologen en entomologen ook langzaam natuurfreaks worden. Dat waren we heus wel al een beetje, als biologen, maar het wordt nu wat al te gortig. Het is wel leuk, dat wel.
Dus, gisteren onze eerste stapjes gezet in de wondere wereld van de herpatologie, aan de hand van slangendeskundige Gabe. Dat is zo'n figuur die zijn eerste slang al gevangen had voor 'ie kon lopen, en alle latijnse soortnamen kende voor hij kon praten. En nu is hij groot en heeft hij een baard, en gaat hij 's nachts op pad om slangen te zoeken. En wij (A. en ik, Aniko en Bart, Chris en Kimmy, Mandy, Brooke en Rebecca) mochten mee.
Dat gaat als volgt: je rijdt in colonne (wij: 3 auto's) over een duister weggetje ergens in een wat vochtiger gedeelte van de woestijn (je ziet niks, maar je hoort vooral heel veel kikkers en krekels), in een natuurgebied dat bekend staat om a) de vele slangen en b) de vele geheime homosexuele rendez-voustjes. Dus op warme avonden rijden er nogal wat auto's rond met bebaarde mannen op zoek naar a) of b), en wat auto's van de fish and game department die zicht houden op stropers. Hartstikke gezellig dus. De avond dat wij er waren was het wat koeler, en de enige andere bezoekers waren twee louche locals in een pick-up truck waarvan de één geen boe of ba zei, en de andere zowel loensde als vreselijk stotterde. Daar waren we even een beetje zenuwachtig over, maar toen stelde Gabe zich voor en wierpen ze zich bijna aan zijn voeten omdat ze zijn naam herkenden van een of ander slangenforum op internet, waar hij ooit jaren geleden iets intelligents op had gezegd (uit het gesprek dat volgde kregen we de indruk dat dat forum een ehmmm broeinest/slangenkuil haha van ruzies en verhitte discussies is, waar je maar beter weg kunt blijven).
Maar goed. De slangen. De avond begon erg rustig. De eerste keer dat we de auto van Chris passeerden zei hij dat ze een "bottle snake, lots of stick snakes and a stonetoad" hadden gezien - allemaal vals alarm dus. Vooral omdat je echt niet weet waar je naar moet kijken. Maar na een uurtje of wat had Gabe een kleine glossy snake te pakken. Wat schattig. Klein, heel zacht, niet gevaarlijk... we werden allemaal verliefd. De eerste van de vele props kwam uit de tas: een wegwerpdeksel van een koffiebeker, want als je die over de slang heen legt dan krult hij zich zo leuk op.
Even verder op hadden de anderen een night snake gevonden, net zo klein en schattig maar met een ander vlekkenpatroontje. We hadden net allemaal besloten dat slangen lief zijn, toen Brooke er aan kwam scheuren met het bericht dat Gabe een ratelslang had gecornerd. Dus hup, de night snake werd in de hoek geworpen en iedereen sprong james bond style in de auto's op weg naar de ratelslang.
Het was een niet al te grote (maar wel een heel stuk groter dan die andere twee) red diamondback, en daar kan je helaas niet leuk mee spelen want dan maakt hij je dood. Vandaar de twee andere props: een stok met een haak om hem op zijn plek (minstens een meter van iedereen vandaan) te houden, en een serie buizen. Gabe pakte de buis van het juiste formaat, liet de slang er half in kruipen en toen konden wij hem vasthouden bij de staart om de ratel te bekijken (zie foto's van Arne, binnenkort).
Nou goed, spanning en sensatie alom. Verder kwamen we geen slangen tegen, alleen een paar copulerende pacific tree frogs, en toen was het alweer tijd om naar bed te gaan. "Much better than watching TV", aldus onze verzuchting in de auto op de terugweg...

OK Sylvia, your wish is my command!
De afgelopen dagen hebben in het teken gestaan van familiebezoek. Zowel mijn ouders als Klaas en Anje en Heiko en Monique waren in het land, al dan niet bij ons thuis of de hort op. Heit en mem zijn inmiddels weer veilig geland op Schiphol, Klaas en Anje schijnen in een niet al te vlot/goed werkend Volkswagenbusje ergens in Noord Californie rond te hangen - we verwachten ze eind deze week weer in Riverside te zien.
Het is vooral leuk om te zien hoe mensen die nog nooit (mem) of 1x eerder (K&A) in Amerika zijn geweest reageren op de omgeving hier. Wij moesten in het begin al behoorlijk wennen, en wij waren dan beide al geroutineerde USA-bezoekers. Nu zie je het allemaal weer als nieuw door hun ogen.
De gezamenlijke tripjes waren dan ook gekozen om een zo groot mogelijk contrast met alles Europees te bezien: Joshua Tree en Death Valley, beide gortdroog en vol rare beesten en planten. Joshua Tree is hier vlakbij, dus dat was een dagtochtje met een wandeling naar een echte oase (eerst loop je een uur of twee door de hete droge rotsen en cactussen, en dan sta je ineens tussen de palmbomen en vijvers met kikkers, vogels en libelles). Nou, dat was al een hele cultuurshock.
Toen, een weekend later (in de dagen ertussen moesten wij gewoon werken dus ging het bezoek naar spannende plekken zoals LA, San Diego, en de supermarkt) was Death Valley aan de beurt. Een enorm nationaal park dat je het gevoel geeft op Mars te zijn (vandaar ook dat Star Wars er is gefilmd): bizarre rotsformaties, bijna geen levende wezens behalve wat droge bosjes en een luie hagedis hier en daar, gebieden met echte woestijnduinen, en enorme zoutvlaktes. Het was er nogal warm, dat ook (hoewel het er nog VEEL warmer kan zijn). En in het midden van al die levenloosheid: een kreekje vol pupfish. Een klein guppy-achtig visje dat in extreme temperaturen en zoutgehaltes kan overleven, en in het kraakheldere water alle klassieke gedragspatronen vertoont: territoriaal (alle blauwe mannetjes hadden hun eigen vierkante 20cm), aggressie (andere mannetjes die in de buurt van het territorium kwamen werden weggejaagd), courting (de bruine vrouwtjes werden juist naar binnen gelokt), copulatie (zijdelings naast elkaar zwemmen en 'sidderen'), en fourageren (het zand opschudden op zoek naar eten). Een soort mini-display van alles wat je ooit bij gedragsbio hebt geleerd, in combinatie van alles wat je bij evolutie/ecologie hebt geleerd (adaptatie aan de ogeving!). ALs ware biologen hebben wij daar dus uren op onze hurkjes naar zitten staren.
En om dat nog maar even te verergeren heb ik dit weekend alvast voor mijn verjaardag een kick-ass verrekijker gekregen (Nikon Monarch, 8x36) om mijn eerste stapjes te zetten in de ornithologie (eerste correct gedetermineerde vogel: de black phoebe, een beetje de merel van Californie), en vanavond gaan we met de slangen-expert van de bio-afdeling hier iets doen dat "herping" heet: rond zonsondergang stapvoets door de woestijn rijden en wachten op de ontelbare slangen die hier moeten zitten. Daarover later meer.

Nu een jaar geleden was ik net een paar weken in Riverside. Alles nieuw, geen huis, ik kende nog niemand behalve Bart en Aniko en mijn labgenootjes, Arne was het huis in Nijmegen nog aan het inpakken... Als ik eraan terugdenk dan zou ik in die tijd eigenlijk gestresst en eenzaam moeten zijn geweest, maar het was gekgenoeg meteen al duidelijk wat een leuk jaar het zou worden.
Ik heb er vaak en lang met Aniko over lopen filosoferen waarom het nou precies zo leuk is, en we komen er niet helemaal uit.
Het is een combinatie van factoren. Het allerbelangrijkste is toch: de mensen. Al onze nieuwe vrienden zijn leuke, lieve, enigszins gestoorde, proactieve mensjes. Ze wonen allemaal in Riverside (waar niks te doen is), iedereen heeft het te druk met werken om actief een sociaal leven buiten de afdeling op te bouwen, en iedereen heeft zin om 's avonds of in het weekend leuke dingen te doen. Het enige wat we dus hoeven te doen is a) verzinnen wat we willen doen (wandelen, skiien, een feestje organiseren, filmavond, iets speciaals koken, of gewoon in de tuin/op de bank hangen en kletsen) en b) een groepje samenstellen dat dat ook wil, en dat is heel erg makkelijk hier. Collega P. vatte het kort en bondig samen: "before this I lived in Montana, and I love Montana, but I hated it there. Now I live in Riverside, and I hate Riverside, but I love it here". En dat klopt als een bus.
Elk voordeel hep se nadeel natuurlijk, en het idee dat we over de helft zijn brak me vorige week een beetje op. Want ik weet niet wat er hierna gebeurt, en de kans is groot dat het nooit meer zo leuk en zorgeloos wordt als nu. Maar ja, in een dip geraken kost kostbare tijd die je beter kunt besteden aan nog meer leuke dingen doen, dus ik heb mezelf er weer aan de haren uitgesleurd.
Opkomende activiteiten: een weekend in een huisje begin april, ouders/broers op bezoek, Prom night (een gala waarbij je lelijke kringloopwinkeljurken/kleren aan moet - waarschijnlijk begin mei, dus als jullie er zijn K&A), en alle nog te imporviseren tripjes. Hoera!

Soms heb je van die weekenden die zo goed als perfect zijn.
Wat heb je nodig?
a) een goed feest. Check. Vrienden Chris en Kimmy hadden het briljante idee om een "post-apocalytic speakeasy" feest te geven. Het gegeven was als volgt: de apocalypse heeft de wereld zo goed als onleefbaar gemaakt, en de overgebleven mensen kunnen alleen nog overleven in bunkers, en daar bouwen ze dan uit arrenmoede maar feestjes. Ze hadden dus hun betonnen, langwerpige garage uitgerust met blacklight en neon muurversieringen en kaarsen, en wij werden verzocht om in neon/witte/zwarte kleren op te komen dagen. Nou houdt men zich hier met liefde strict aan kledingcodes, dus het eindresultaat was fantastisch om te zien. Om het geheel af te maken hadden A. en ik ons stevig tegen de playlist aanbemoeit, dus er zat nogal wat Rammstein/Pet Shop Boys/Welle:Erdball in de mix. Maar dat vond niemand erg. Kortom: beste feest in tijden.
b) iets winnen. Check. Wij zitten met ons lab in het Neuroscience programma van de universiteit, en dit weekend kwamen er mogelijke Aio's langs om te kijken of UCR wat voor hen is, en om met mogelijke labs te praten. Wij hadden er ook twee op bezoek. Om ze bezig te houden werd er een poster-sessie gehouden waarbij prijzen gewonnen konden worden... en ik won de prijs voor beste post doc poster (ondanks de kater van het feest de avond ervoor). Moet ik er wel bij zeggen dat ik de enige kandidaat was. Maar hee, ik geloof dat ik wat geld krijg (nog niks van gehoord) en het gaat mooi wel op mijn cv!
c) een nieuwe skill leren. Check. Was het een paar weken geleden nog "downhill" skien, nu was het de beurt aan "cross country" skien. Langlaufen dus. Onder begeleiding van ervaren collega Paolo bonden wij de skis onder en deden een stevig rondje door het bos. Het ging helemaal niet slecht! Heuvelop was zwaar, maar goed te doen, en heuvelaf was eng (op de steile stukken tenminste, de enige manier waarop Mandy en ik, zeker in het begin, konden remmen was door in volle vaart in een berg sneeuw te duikelen - maar het deed geen zeer, het was alleen een beetje koud). Erg leuk, en een goed alternatief voor wandelen in deze tijd van het jaar.
d) ontspanning. Check. Dus zondagavond na het langlaufen onderuitgezakt op de bank naar de uitreiking van de Oscars gekeken. Ik was het best eens met de uitslag: Sean Penn was inderdaad geniaal in Milk, Slumdog Millionaire is een van de leukste films die ik in tijden heb gezien, en het slaapverwekkende Benjamin *gaap* Button won terecht bijna niks.

En een mooi getimede zere keel opgeduikeld. Ik had hem al eerder verwacht, maar pas vanochtend werd ik wakker met een fijne bacteriele film in de slokdarm.
Het is verbazend normaal om weer in NL te zijn. Is misschien ook niet zo raar, maar ik had van te voren bedacht dat ik heel erg zou moeten wennen. Niks van waar, het zit allemaal nog keurig netjes in mijn systeem: de kou, de kale bomen, de mensen.
Een opvallend feitje: iedereen op radio en tv lijkt een spraakgebrek te hebben. Ik kan me niet herinneren dat ik vorig jaar zo moest lachen om de mensen in de media, maar nu zitten we ze continu na te apen. Typisch.
Verder is het vooral eten vinden dat je in de VS niet hebt. Ontbijtkoek, stroopwafels, zoute dorpjes, kaassoufflees, rookworst, lekker brood, draadjesvlees, paprikachips (ga ik zo even aan beginnen).
In ieder geval is het aangenaam te horen dat het tot nu toe met iedereen uitstekend gaat, men stuk voor stuk in ruime, smaakvolle huizen met parketvloer woont, goedbetaalde banen onderhoudt, leuk uitziende en vrolijke kindertjes heeft dan wel krijgt, gezonde blossen op de wangen draagt en voor het eerst in tien jaar op de plassen en sloten heeft geschaatst. Toch weer even anders dan onze sociale contacten aan de overkant, waarbij iedereen nog lang niet aan kinderen denkt, huizen deelt met vele vervelende medestudenten of in een schuur woont, bruingevlekt tapijt of roze tegels op de vloer heeft en alleen kou kent bij het jaarlijkse kerstbezoek aan de ouders in Indiana/Boston/Chicago.
Op naar de volgende week (maar nu eerst even bij Bert en Liny in de sauna duiken en de verkoudheid eruit zweten!)