Trynke Goes West

Dit weekend stond in het teken van Amerikaanse vrijetijdsbestedingen.
Zaterdag vierde Mandy haar verjaardag op de Rolschaatsbaan. Zoals alles hier was de baan gelocaliseerd in een non-descript betonnen gebouw op een grote parkeerplaats in een ongure buitenwijk, maar eenmaal binnen was het erg gezellig. Het voelde een beetje aan als een kruising tussen bowlen (de cafe-tafeltjes, de neon/discolampen, de nog nazwetende huur-rolschaatsen, het kauwgomkauwende hoogblonde kassameisje) en ijsbaanschaatsen (het enige wat je kan doen is rondjes tegen de klok in maken, en achteruit rijden als je durft, iedereen viel om, en het middengedeelte was voor de professionals). Maar gezellig hoor.
En zondag werd ik opgetrommeld als invalster bij het softbal team van Laramy. Softbal, ja. Met van die handschoenen, en knuppels, en heel hard heen en weer rennen - voor de laatste keer uitgeoefend met gym in 1995. Ik denk dat ik ongeveer als laatste op de telefoonlijst stond en dat ze echt heel erg wanhopig waren, maar ik was me net een beetje aan het vervelen dus ik zei Ja. En het was hartstikke leuk. Het weer was perfect: zonnig, maar niet meer zo warm en er waren zelfs echte wolken, waardoor het softbalveld een aangename nazomergloed kreeg. Mijn eerste slagbeurt mocht ik gratis naar first base, en daarna sloeg iemand een homerun dus rende ik als een bezetene de rest van de drie honken (maar werd alsnog bijna ingehaald), mijn tweede slagbeurt mislukte, maar bij mijn derde slagbeurt sloeg ik zowaar raak en rolde de bal tussen ieders handschoen door. En we wonnen met 14-7, hoera!!!
Niet dat ik nu op op softbal ga hoor, daarvoor zijn er teveel andere leuke dingen te doen in het weekend. Zoals op congres gaan: vrijdag vlieg ik met Aniko naar onze jaarlijkse uitje, de Neuroscience, in Washington DC dit keer. De outfits zijn traditioneel bijelkaar geshopt en de poster ligt bij de printer, dus ik ben er klaar voor...